سلام
خوانش سروده ات کارهای اقای رجب بذر افشان را برایم تداعی کرد با توفیری که از لحاظ شدت و ضعف محاوره نویسی بین این و آن برجاست.
گذشته از وحدت سبکی که با آثار جناب بذر افشان به دید آمد نفس خیس آنها که باید معلول تنفس در هوای باران زای مختص زندگی بر پشت گربه باشد هم در چشمم برجسته نشست.
بلحاظ دوز بالای تلخوشی که در سروده جاریست و بخاطر زور مردافکن تاثیرات اثر 3 صفحه ی فشرده نظرات را هم خواندم. معترضه اینکه گوش بینوای شاعر اگر قصد تلمذ کند از این جمع اضداد.
به رسم معمول بی که در خارج از صلاحیتم به پای صحت و سقم ظرایف فنی سروده بپیچم ماحصل برگردان اثر به زبان ساده ی مفهوم را حاوی پیام شجاعت طرح+صداقت زبان+احاطه بر موضوع -پیام نهایی (غرس نهال امید) یافتم
بعبارت دیگر چون شعر را یکی از مهمترین منابع تغذیه فکری و ابزار تداوم انگیزش خیزش عام میدانم انتقال حس خستگی و درماندگی مولف را بعنوان خروجی نهایی تالیف موجب وازدگی و بی تفاوتی راهیان میدانم
معتقدم در نبود تشکل ها و احزاب واقعی رسالت هنرمند(شاعر) سنگین تر و شامل تامین خوراک انگیزه برای بدنه ی اصلی هرم اجتماع است و شاعر محکوم است قوی باشد. چیزی که در پایان و از جانب خطابه سوم به مخاطب القا نشد.
با احترام

احسان مهدیان :

سلام و متشکرم

این روزها کم دشوار نیست که توضیح بدهی : دو جور شعر داریم کوششی و جوششی !! شعر سراغت میاد یا تو سراغ شعر رفتی ؟!! وقت الهام به چه چیزی فکر می کنی ؟ یا از آن طرف چقدر در کار اروتیسم دارد و یا خیلی پست مدرن هستی یا نه ؟ و حتی دیدیم که عده ای می بینند توی ترجمه ها مد امروز چیه ؟ نه !!! اما این متن توی خودشه و توی شقیقه خودش هم می زنه و .....
من بارها شعر از شما خواندم اما این بار شعر دریدگی خاصی دارد اگر در همان ابتدا (باران ) چیزی را گفت که لازم بود و اولین نکته ای که باید در باره اش گفت این است که در مواردی شعر ظاهر گرای سهل گیر است اما این متن نه یک گام که یک پرواز جلوتر از شعر ایستاده است . و نمی شود نادیده گرفت نه لازم است کسی از جایی الهام کند و نه تقدیر و سرنوشت و نه زور بازو و... کافیست خوب ببینیم و همانجور خام بنویسیم آنوقت یک چیزی در می آید نه جوششی است و نه کوششی بلکه یک متن با قوت و استمرار و ساخت جهانی که در چند بعد دیدار دارد . شعار شاید بخشی از صداهای موجود باشد اما اجازه بدهید عرض کنم که در این بخش طنز نویسی بیشترین کمک را به اجزا می کند تا این متن وامدار هیچ جریانی نباشد . یعنی گربه ای که موش خودش را خود می سازد و پرورش می دهد .ببخشید پرحرفی کردم .

ما عادت داریم به باریدن را دیدن / من که چشم های تو را نمی گذارم تا در آن آب از آب تکان بخورد / تا فردا هم اگر بگویی هوای خزر دارد سرت من فارسی می رقصم
که نلرزد شانه های تو / ....

هیجان کار بالاست زبانیت اثر بارز و اینکه متن از یک شرح و توصیف به سمت گفتگو و حرف زدن پیش رفت همان پریدنی است که گفتم . این ویژگی کوچکی نیست و ...
اشارات به بیرونی ها کمی کار را به سمت سطح می کشد یعنی توالی چندین سطر برای ارائه یک موتیف نیز کار را آزار داد و... که در این باره شاید حوصله کنم برایت بنویسم . روی هم رفته من به خودم تبریک میگم که اینجا چنین کاری را خوانده ام البته برای چند بار هجوووووووووووم

================================================================

جمعه که شب شد و به نیمه رسید شب را طولانی تر از این حرف ها دیدم.

( خردادو یلدا ؟) فردایش که نفس حبس کردم در سینه. تا اینکه در عصر

شنبه تیر خلاص ... به عاطفه !!!

وا رفتم . مثل دستمال کاغذی در آب . مثل وقت هایی که در حکم می بازم

به حاکمی که هنوز چند حکم اضافه دارد. سرم را توی دستانم گرفتم و به

 زمین خیره شدم. ظهر فردای آن روز و روز های بعدتر به پهنای " سیما ی

ملی " اشک ریختم. با آنها فرار می کردم. از خیابان ها. از کوچه ها. در میان

 دود. خاکستر زباله ها.زخمی می شدم. خونین می شدم. مادر شده

بودم .به تمام معنا. وقتی جوان ضجه می زد مقابل دیدگانم. وقتی ته ریش

چند روزه را در صورتش دیدم ، یادم آمد که آینه را برگردانم. خواب هم که

نبود بیاید سراغم پس از سه شبانه روز بیداری ! کابوس هایی بود که با

اصواتی نا مفهوم بیدارم می کرد. می گشتم . می گشتم. میان خبر ها !

وب ها ! سایت ها! یک ولگرد تمام عیار شده بودم. آشپزخانه تعطیل. آینه

تعطیل. گردش و تفریح و مهمانی تعطیل. دخترک می پرسید و جواب می

 دادم. از 57 می گفتم و از فریاد هایمان. از شب نامه هامان. از میتینگ

هامان. از مناظره های ویدئو ئی پای شیطان کوه !!!  که حالا " بام سبز "

نام دارد. دخترک با چشمهای میشی اش رم کرده جواب می داد : پس

تو ...؟ و حرفی نداشتم. جز اینکه گفته باشم : شب بود اما ماه پشت ابر

نبود. مردی بود که گفتند از ماه می آید. و من ماه را ندیدم فقط شنیدم. اما

 مرد را دیدم. و خیلی چیز ها بعد آن دیدم.

از آن روز" سیمای گریه " حروف الفبا جوابم نمی داد. کلمه راضی ام نمی

کرد. خواندن و خواندن. نمره عینکم یک شماره بالا رفت. نیافتم حرفی از بین

 سی و دو حرف ، تا کلمه ای برایم بیاورد که سطرش کنم تا آرام بگیرد

جانم. من یعنی آتش دیروز، خاکستر امروز، همسفر باد فردا ،و خاک و

خاک ... من یعنی ترکش خورده جنگی ! من یعنی موج گرفته ی هشت

 سال دفاع مقدس ! من یعنی این کلمات. یعنی "شقشقیه". نمی دانم

 پیش نویس است این یا پی نویس.اما می دانم که نباید دفاعی بکنم . می

 دانم "خطابه ی سوم " ام  یعنی لایحه ی دفاعیه. شاید این پست همچنان

 باقی بماند. شاید دیگر نتوانم به کلمه در آیم. شاید دیگر نخندم. شاید دیگر

عاشق هم نشوم. شاید آینه ام برای همیشه رو به دیوار بماند. شاید دیگر

شعر هم...

==========================================

و چه زیبا گفته این مرد از خطه ی خزر :

این روزها گاهی فکر می کنم که اگر نتوانم مثل لیلا و شراره و باران و لیلا و فاضل و احسان و .... و یک دست آدم های دوست داشتنی و قلم به دست خشن که حتی به شعر هم باج نمی دهند به دنیا و پیرامونم نگاه کنم پس چطور این همه اغتشاش و توهم و انگاره را ببینم؟باید خودم یک دریچه بسازم از آنان بهتر اما کو دست توانای نجار پیری که در خانه دوست کجاست قدم به قدم می گفت این پنجره ها را من درستش کردم اما جایشان خالی بود و با درد می گفت بردند شهر و فقط پنجره ها را بردند و نمایش می دهند !!
من از ماندگاری برای نمایشگاه ها برای توریستها و برای کسانی که پول می دهند تا با حقارت به ما با دید گلادیاتورها نگاه کنند و ما برای باید ماندگاری و زنده بمانی بکشیم نفرت دارم. این نفرت حداقل نگاهی به این وسعت می خواهم وگرنه کم می آرم . این روزها که ایسنا بر طبل شعر ساده می کوبد باید چنان بر ضد شفافیت و وضح شورید که نتوانند با این کلمه ها بر ما بنشینند و نان بلیسند .
شعر چیزی نیست که ما به ساده و یچیده جدا کنیم شعر تمام جهان شاعر در لحظاتی ست که دارد با همه داشته ها و نداشته ها و آرزوها و مزاحمت ها و دربدری ها و مستاجری ها و عاشقی ها و عرفان و لوس بازی ها و دزدی ها و پاکی و نزول ها و فقر و فحشا و رشوه و گل و گلستان و مرگ و بیماری و سلامتی و ورزش و آسفالت و تصادف و شکستگی و جنگ و حسادت و رفاقت و میهمانی و عروسی و عزا و ....را جلوی چشمش می آورد.
این ها هیچ ربطی به هیچ منتقدی هم ندارد اما روال نو آوری و چینش و آنچه منتقدین هنوز چشمشان به آن نخورده گیج گاهیست که تا با خبر شوند تو از آن رد می شوی!
یکروز که باران می گفت رقص ماهی توی تنگ آب به خاطر این نیست که ما از آن خوشمان بیاید اون دارد زندگی اش را می کند و این ماییم که چیزهایی برای آن ساختیم .
بیایید خوانش کنیم آنقدر که درک زیبایی شناختی جهان معاصر از یک سو نگری وحشتناکی که گریبان شعر خوان های تنبل و راحت طلب را گرفت برگردد.
هنوز خیلی ها سهیل محمودی و کاروان شعر و موسیقی را به نان شب ترجیح می دهند.بله ! بگذار ایسنا آنان را بشورد و مطهر کند اما ای زمین من که می دانم تو می چرخی ! ولی من به ماندگاری فکر نمی کنم می خواهم اما کوتاه - کوچک اما خودم باشم - خودم ! با احترام . احسان مهدیان هجووووووووووم