قبل نوشت  امروز دوشنبه ۹ آذر :

از همین خورشید یاد گرفتم که اگر علف هم باشم دل در گرو هیچ نهال تازه رسی ندهم یا جان به درخت سترگ ! من به همین سایه های گاه و بی گاه و آفتاب های اندک قانع می شوم. درخت باشید یا نهالی نو رس من علف خواهم بود. از دعوت نکردن هایم دلخور نشوید و از بی دعوت آمدن هایم دلگیر ! همینم ! که دگر حوصله ای نیست ... گاه در آفتاب ! گاه در سایه ! هنوز که زمستان پشت پایم نزده تا سکندری بخورم ! خواهم آمد دوست خوبی که فکر می کنی دلگیرم از تو !!! چرا ؟ مگر می شود ندیده و نشناخته دلگیر هم شد؟ 

۱)

دیگر خانه ام را

 جنب هیچ مسجدی بنا نخواهم کرد یا

رو به روی مدرسه ای

تا خواب هایم را

از چشمان زنی ببینم

که خدا را

بی سلام و صبح بخیر

بی لبخند

و بی دست و بی پا

دوست ندارد

می خواهم

تمام روزهایم بی انشا باشد

بی علم خوب است یا ثروت

۲)

زنی جاری ست

 در رودی که از پای این دیوار می رود

با اشیای در جریان

 روزنامه های پاک شده

بطری های خالی از " دماوند"

کیسه های زباله :

 "مای بیبی" های بی مادر

 " لیدی" های   نو بالغ

"ویزکنت " های صیغه ای

هر شب

گل آلود می خوابم

وصبح

با غرش آسمانی لکه دار

بیدار می شوم

و می بینم

این رود هنوز

۳)

اتاق را

 از چشم نامحرم می پوشم

تا  دردهای شبانه ی زنی را

از جهان دور کند.

-----------------------------------------

پ.ن : حسی آمد و سر ریز شد و نوشتم و نوشتم . وقتی که رفت دیدم سیاه شد !!! نمی دانم  ! نمی دانم چرا این همه درد ! بی آنکه تقصیری داشته باشم این "روزهای بی زبان" خاک بر سر کلماتم ریخت و من !